Bugün ilk okuduğum haber “Hak arayan işçiye yine polis dayağı” idi. Sonrasında Sayın Talha Can’ın “Normalleşiyor muyuz? (1)” adlı yazısını okudum. Yazıda Emniyet teşkilatının normalleşme sürecindeki başarılarından hukuka bağlılığından ve en önemlisi ‘gizli iktidar’ ile polis arasındaki organik bağın kopmasından bahsediliyor. Bu görüşlere neden katılmadığımı sırasıyla anlatmaya çalışacağım.

Emniyet Teşkilatı hakkında bir yazı yazmayı aslında bir kaç hafta önce düşünmüştüm. TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu Başkanı ve AKP Mersin Milletvekili Zafer Üskül yaptığı bir açıklamada geçmiş yıllarda Türkiye’de meydana gelen işkence olaylarının artık asla söz konusu olmadığını söylemişti. Bu kolay yutulacak bir laf değildir. Hele ki insan hakları konusunda sınıfta kalmayı bir alışkanlık haline getirmiş bir kurumdan söz ediliyorsa.

AB uyum yasaları ile birlikte Emniyet Teşkilatında gözle görülür bir düzelme yaşandığı bir gerçekti. Geçmiş zaman kullanıyorum çünkü seçimler öncesinde apar topar çıkarılan “Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu” (emniyet güçlerinin kendi ifadesi ile) ‘elleri kolları bağlanmış’ teşkilatı eski günlerine getirdi.

Sayın Can’ın yazısında da belirttiği gibi “polis, devletin birinci dereceden vitrinidir”. Organize suçlar konusunda polisin başarılara imza attığı doğru olabilir. Bu operasyonlarda üst düzey ve deneyimli amirlerin yönetimindeki memurlar işlerini iyi yapabilirler belki. Peki polis ile halk arasında bir barış sağlanabilmiş midir? Sokakta bizimle muhattap olan polisler insan hakları – demokrasi gibi kavramlara ne kadar yakın durmaktadırlar? Asıl mesele budur diye düşünüyorum!

Emniyet Teşkilatı’nda alt kademelere hakim olan ’sertlik’ asla önemli – büyük operasyonlarda görülmüyor. Elimizde yaşanmış olaylar var. Daha önce de yazmıştım ama bir kez daha okuyalım.

8 Mayıs 2008: İzmir Çiğli Halkevi’nde saz kurslarına devam eden, yaşları 15-17 arasındaki üç arkadaş K.K., D.Ö. ve V.Ö, 8 Mayıs’ta önünden geçtikleri Güzeltepe Şehit Erdal Kılıç Polis Karakolu adlı semt karakolundaki polislerce, ‘Ayaklar baş olsun, polis defolsun’ ve ‘Faşist polis defol’ sloganı attıkları iddiasıyla gözaltına alındı. Bir saat boyunca dövüldüler. D.Ö, başında platin olmasına rağmen dövüldü. Polisler dipçik ve yangın tüpleriyle saldırdı. Bir polis ayağını V.Ö.’nün boğazına bastırdı. K.K.’nin de kafasına dipçikle vuruldu.10 Ağustos 2007: Mehmet Nezir Çirik ve Arif Kılınç, Tarlabaşı’na doğru yürürken, 10 sivil polis tarafından durduruldu. Polisler kimliklerini istedi. İki arkadaşın üstünden çakı çıkınca Taksim Polis Merkezi’ne götürüldüler. Çirik tutanakta ‘Kimliğini göstermemek ve direnmek’ yazdığını görünce ‘İmzalamam’ dedi. Bunun üzerine iki arkadaş nezarete kondu. İki arkadaş karakolda şiddete uğradı. Çirik’in patlayan dalağı alındı.

29 Temmuz 2007: Avukat Muammer Öz, Moda’da oturduğu sırada kimlik soran polislerce tartaklandı. Dövülen Öz’ün burnu kırıldı.

26 Temmuz 2007: Gazeteci Serkan Tekpetek Şişhane’de zorla sokulduğu polis aracında 10’u aşkın polis tarafından dövüldü.

14 Haziran 2007: Ümraniye’de, hırsızlık iddiasıyla gözaltına alınan Mustafa Kükçe, 15 Haziran’da Çakmak Karakolu’ndan yürüyemeyecek halde Ümraniye Adliyesi’ne çıkarıldı. Cezaevine konulan Kükçe, kaldırıldığı hastanede öldü.

8 Haziran 2007: İşadamı Sezai Yakar, trafik polislerince durduruldu. Polis Merkezi’nde dövülen Yakar’ın burnu kırıldı.

5 Haziran 2007: Transeksüel Esmeray, Beyoğlu Emniyet Müdürlüğü önündeki iki polisçe dövüldü.

22 Mayıs 2007: Taksici Engin Topal, gaspçılardan kaçıp sığındığı polisi, kendisine yardım etmedi diye 155’e şikâyet edince cop ve tekmelerle dövüldü. Ali Bakça itiraz edince o da dayaktan payını aldı.

26 Mayıs 2007: Ferhat Yalçınkaya, Galatasaray’da gözaltına alındı. Polis aracında, cop, silah dipçikleri ve kazma sapı denilen cisimlerle dövülüp Yedikule’ye atıldı.

21 Mayıs 2007: M.K., Tarlabaşı’nda polis aracına bindirilip dövüldü

Kaynak : Radikal Gazetesi

Bunlar saptanabilen olaylar. Gözden ırak yerlerde çok daha vahimlerinin yaşandığından da eminim. Dün yaşanan olayda da yine emek kesimi polisin meşhur biber gazını, tazyikli suyunu tatmıştır! Bu gidişle ‘Her işçi bir gün biber gazını tadacaktır’ desek abartı kaçmaz. Bu işçiler ne hırsızdır ne de katil! Çeteci de değillerdir. En doğal hakları olan grev kararını belediye kapısına asmak için toplanmış bir grup sadece! Polis teşkilatının normalleşip normalleşmediğini işte bu örneklerle anlayabiliriz. Yoksa üst kademede yürütülen başarılı operasyonlar ve polisin tutumu geneli yansıtacak veriler sağlamaz bizlere.

Çözüm peki?
Sokakta karşılaştığımız ve bize sebepsiz kimlik sorma yetkisinde olan polislerin insan hakları, demokrasi gibi kavramları içselleştirip benimsemesinden geçmekte. Bu okulda eğitimle verilebilecek bir şey midir? Tartışmaya açık bir konu bu. Şu an zaten böyle eğitimler alınıyordur ama bu dersler ne kadar benimseniyor tartışılır işte. Çözüm milletçe demokratikleşmeyi sindirmemizden geçiyor aslında. Bunu sindirdikten sonra kurumlar zaten kendiliğinden normalleşme sürecine girecektir.

Konuyla alakalı : http://www.cagatayca.com/2007/12/polis-devlete-dogru.html