Resim değil Fotograf

Resim değil, fotograf.
Resimlerin olsaydı içim cız etmezdi, gerçekliğini sahiplenmez, bakakalmazdım. (diye düşündüm)

Az önce, bilmediğim fotografların çıktı sandıktan.
Sandık benim sandığım, fotograflar ise senin fotografların.
Yüzümü iki avucumla kapayarak açmıştım oysa sandığı,
ceeee yaparak sandık açılır mı?

Oh olsun işte…
Oh oldu. (dedim)
Dördüncü fotografta sıkıntı bastı… Yüzüne bakıyordum, objektife bakan gözlerini yakalamaya çalışıyordum, sanki bir yere kaçacaklarmış gibi.

Şimdiyse anlıyorum ki;
O fotograflarda seni aramıyordum az önce, aradığım kendimden başkası değildi. Gözlerinin içinde veyahut dudağının yanında…
Sen bahaneydin, ben sevdim…

Ben.