Çünkü bu toprakları sevmek; bu topraklarda yaşanan haksızlıkları eleştirebilecek kadar sevmek; bu toprağın insanlarını uykudan uyandırmaya çalışacak kadar, bu topraklarda insanca yaşamın mümkün olabileceğini haykıracak kadar sevmek; ille de, sonuna dek, kırmızı çizgileri geçene dek konuşacak kadar sevmek;
maalesef ölüm demek, öldürülmek demek..

İşte tam da bu yüzden, bu adi, kirli ve kokuşmuş döngüyü kırmak için, “ya sev ya terket”çi zihniyeti hakettiği kanalizasyon çukuruna yollayabilmek için, Hrant Dink’in arkasından umutsuzca ağlamak değil, dişleri sıkıp, öfkeyle ve inatla süreci takip etmek gerekli. Hrant’ın anısına sahip çıkıp hesabını sormakla asıl yeşertilen şey, bu topraklarda hasret kalınandır, insanca ve adil bir yaşamın ta kendisidir çünkü..

kimisini devlet dediğimiz güç öldürdü… polisine dövdürdü, katiline silah verip tanımadığı isimlerin üzerine saldırttı, terör örgütlerine karşı eğittiği islamcı militanlara öldürttü. kimisini halka linç ettirdi. kimisini kaçırıp işkence etti, cesedini tem otoyoluna bıraktı.

kimisini terör örgütü kendine tehdit olarak algıladı, öldürdü… islamcılar laik dedi öldürdü. Kürtler, Türk dedi öldürdü. Türkler Kürt dedi öldürdü.

kimisini mafya vurdurdu… işine taş koyduğu için.

hangisini kim neden öldürürse öldürsün; ölenler mesleklerini yapmaya, yani bizim haber alma özgürlüğümüzü korumaya çalışıyorlardı.

Hrant Dink’in öldürülmesine üzülmeyebilir bu ülkede bazı insanlar. üzülmek ne kelime sevinebilir bile.

ama unutmamak gereken Dink birt gazeteci olarak görevini yapmaya çalıştığı için öldürüldü. Gazeteci olduğu için öldürüldü. Ermeni olduğu için öldürüldü. İnsan olduğu için öldürüldü.
İçimizdeki insanlığı onu öldürerek öldürmeye çalıştılar. sadece onu mu diğerlerini de bu nedenle öldürdüler.

Yasını tutmak yetmez. Başkaları da öldürülmesin diye mücadele etmek gerekir…

bırakın bu ayakları artık, bırakın.