2011 yılına girdik! Hala uçan kaykayım yok. Hala uzaylıların varlığı kesin olarak kanıtlanamadı! Hala Kenan Evren yargılanamadı!!

Bu üzücü gerçeklerin yanında benim açımdan çok ama çok güzel gelişmeler de olmadı değil… Çok sevdiğim bir sevgilim var benim! Hem de öyle laylay bir sevgililik değil bu…. Sağ elimde taşıdığım bir yüzük var mesela! Evet evet sözlendim :) 18 Ekim 2010′da ilişkimizin 1. yıl dönümünde Ferdane’de kendi aramızda… Can dostum Necati’nin ve sevgili Burak Abi’nin şahitliğinde… Yazmak kolay belki böyle ama benim için hayatımdaki dönüm noktalarından birisidir bu. Az çok beni tanıyanlar bilir evlilik v.b konulara bakış açımı. Bu bakış açısını 2007′de yazdığım bir yazı özetliyor aslında (bkz: evlilik derken?). Yazının sonunda “Şimdi tekrar sormak lazım “Değer mi?” diye. Ben bilemedim valla. Bir müddet daha da bilmek gibi bir derdim yok!“ demişim. “Değer!” diyenlerdenim ben de artık! Bilmek için yaşamak, deneyimlemek, kendi içindeki korkaklıkların sonucu oluşan saçmalıkları bir bir imtihan etmek ve sonunda bir gün “doğrusu bu yahu” demek gerekiyormuş!

Ne güzel bi kaç satırda yine her şeyi özetledim değil mi? Hiç öyle kolay değil ama. Evlilik gibi bir karardan korkarak yaşamanın insanın içinde yarattığı bir sürü sorun olabiliyor. Bu sorunları eşinize de deliler gibi yansıtıyorsunuz. Eğer benim müstakbel eşim gibi güçlü bir kadın veya erkek ile birlikteyseniz O bunları bertaraf etmesini biliyor ve ilişkiyi ayağa kaldırıyor tekrar. Samimi bir itirafta bulunacağım; çok hata yaptım bu yolda, hala da yapıyorum; ama aşmasını biliyoruz sorunların üstesinden. Bunları bu şekilde rahat bir şekilde yazıyor olabilmem o kadar güzel bir duygu ki… Yaşamayan anlayamaz sanırım…

Eş olmayı öğreniyorum desem yalan olmaz sanırım. Sorumluluğun nasıl bir şey olduğunu deneyimliyorum. Çoğu zaman çuvallıyorum ama düşe kalka öğrendiğim bir gerçek. Yukarıda bahsettiğim 2007 yılındaki yazımda “kısıtlanmak” konusuna da değinmiştim. Sevgili babam o yazıya yaptığı yorumda “KISITLANACAKSINIZ demişsiniz ve hemen bi soru sormuşsunuz. BENDE CEVAP HAKKIMI KULLANIYORUM…evet evet Bİ KERE DAHA evet…Kac puan aldım şimdi ben…” demişti. Ben de şimdi aynı “Evet” hakkımı kullanmaktan tasarruf etmediğimi söyleyebilirim :). Bu karar değişimimin temelinde bu tarz bir ilişkinin içinde sözünü ettiğim kısıtlanma olgusunun aslında içi boş bir hal aldığı yattığıdır. Hayatınızda sevdiğiniz, değer verdiğiniz bir insan olunca şu 2007′de yazdığım kısıtlanmaların aslında sadece “yalan” olduğunu farkediyorsunuz. Hayatınızı iyisiyle kötüsüyle paylaştığınız bir insan bitiveriyor çünkü dibinizde. Yalnızlığınız ortadan kalkıyor. Böyle olunca da şu kısıtlılık denen şey anlamsız hale geliyor.

Yaşadığım ilişkiyi çok değil bir kaç yıl öncesinde dahi anlayabilmem, en önemlisi sindirebilmem büyük bir problemdi benim için; o yüzden bu yazıyı okuyan ve böyle bir ilişkiyi deneyimlememiş kişiler için komik de gelebilir yazdıklarım ancak demem odur ki bu güzel çok güzel şey arkadaş, hep derdim “denk gelecek, olursa öyle olur”. Öyle de oldu. Denk geldi. Üniversite zamanlarında “yüzük takmak” konusunda bile saatlerce ahkam kesebilecek laflar sarfederken şu an ilişkim ile özdeşleşmiş ve her baktığımda sevgilimin o an ne yapıyor olduğunu düşündüğüm bir durumun içindeyim! Yineliyorum bu çok güzel bir duygu.

Ne var ki dediğim gibi hala öğreniyorum… Hala sevgimi doğru şekilde ifade edebilme konusunda sıkıntılar yaşıyorum bazen mesela. Sonradan düşününce anlam veremediğim basit hatalar silsilesi içinde buluyorum kendimi. 30 yaşında bir adamdan samimi itiraflar işte size…

Evliliğin toplumsal açıdan ifadesine ek olarak benim açımdan ifade ettiği şey şudur; öncelikle erkekçik ve kadıncık olmadan birer erkek ve kadın olmayı başarmak gerekiyor! Bunu sağlayan da kişilik! 30 yaşımda bu kararın eşiğine gelebildiysem burada sevgilimin rolü %100′dür. O olmasaydı olmazdı. O kadar net her şey!

Bütün Mesele Hazır Olmakta
Serçenin ölmesinde bile bir bildiği vardır kaderin.
Şimdi olacaksa bir şey yarına kalmaz, yarına kalacaksa bugün olmaz.
Bütün mesele hazır olmakta…
(Hamlet’ten)

Bunları neden anlatıyorum; hayatın size ne sunacağı hiç belli olmuyor, nereden hangi rüzgar esecek ne olacak, hesap kitap yok dostlar! O yüzden büyük konuşmayın. Ya da konuşun, ertesinde benim gibi o eskide yaptığınız konuşmaları, yazdığınız yazıları bir bir hatırlayıp kendi kendinize gülün! Bir gün beyazlar içinde bir kadın çıkar karşınıza ve her gün, her sorunda, her tartışmanın ardından onu daha çok sevdiğinizi anlayın.

Aşk böyle bir şey olsa gerek?

Paylaş/Kaydet

Hep derler ya;

“Bir alanda uzmanlaşmak en iyisidir”. Elbette kişinin uzmanlaştığı bir alanın olması yaşantısında çok ama çok önemli bir faktördür ne var ki bu temenni çaktırmadan çok yönlü olmanın önünü kapıyor gibi gelmiştir hep bana. Bu arada bahsettiğim “mesleki uzmanlık” değil; kişinin sosyal yaşantısındaki çeşitliliği ya da daha gerçekçi olmak gerekirse ‘bölünmüşlüğü’ ile alakalıdır. Üniversite yaşantım başladığı andan itibaren tek yönlü bir birey olmayı reddedip bir çok alanda kendimi göstermeye çalıştım elimden geldiğince. Eylemlere de katıldım, partilerde de zıpladım, yeri geldi kös kös ders de çalıştım.

Ne var ki bir müddet sonra bu bölünmüş, parçalara ayrılmış yaşam tarzını idare etmenin zorlukları ile de karşılaşmaya başladım. Bir yanda  bitirmem gereken bir okul vardı, diğer yanda kariyer yapmam için çalıştığım bir işim. Bu ana hattı oluşturuyordu, ana hattın çatlaklarının dallanıp budaklanmasını sağlayan şey ise ait olduğum sosyal çevrelerin zıtlıklarından ileri geliyordu.

Bu tercihler beraberinde çeşitliliği getirse de bir yandan da kafanın yorulmasını ve bu yorgunluğun bi müddet sonra tembelliğe dönüşmesi riskini hep barındırıyor. Bu tembellik de garip bi tembellik aslında; yapmak istediğiniz bir iş var ne var ki gerekli zaman ve ilgiyi ayıramadığınız için istediğiniz kadar iyi olamayacak. O zaman yapmıyorsunuz ve kalıyor o iş. Bu tanımı “tembelliğin modern zamanda keşfi” şeklinde bir başlıkla pazarlasak da olur hani…

Yukarıda bahsettiğim gibi bölünmüşlük hayatımda çoğu zaman hep oldu. Hayatım bir kaç senedir hiç olmadığı kadar dijitalize olmuşken bu parçalanmış hayatın bir ucuna da dijital yaşantımın eklenmesi ve bu yaşantının da kendine ait parçalanmalara sahip olması beni hiç olmadığım kadar bir durgunluk evresine itmiş bulunmakta.

www.cagatayca.com iki yılı devirdi. Politik yazılardan oluşan bloguma uzun süredir gerektiği ilgiyi gösteremiyorum. Çağatayca’ya ilgi gösterememin en büyük nedeni yukarıda bahsettiğim parçalanmışlık. En düzenli yazdığım zamanlar kendimi ‘dışarıdan’ en fazla soyutladığım ve kendi başıma kaldığım zamalardı çünkü. Çağatayca bir kenarda dururken başlayan Bi Müsaade Et Programı (www.televidyon.com/bimusaadeet) programı, onun üstüne bir dönem eklenen kişisel projem www.hedefiphone3gs.com ve son dönemde yeni yeni ilgilenmeye başladığım www.negordum.com ile iyice nereye bakacağımı şaşırmış durumdayım. Tüm bunlara iş yaşantımı, yüksek lisans eğitimimi ve yaşanması gereken sosyal hayatımı ekleyince iki yukarı paragraftaki modern zaman tembelliği ile tanışmış oluyoruz.

Çözüm yüklerken kurtulmakta. Ne var ki o yüklerin ne olduğunu çok iyi belirlemek gerekiyor. Daha sonra kurtulmamanız gereken yüklerden kurtularak hayatınızı daha da çekilmez hale getirmeniz olası. Önceliklerin iyi belirlenmesi, tercihler vs… vs…  Eğer acımasızsanız gözünüzü karartıp tek bir noktaya odaklanıp, geride ne bıraktıysanız hiç görmeden yolunuza devam edebilirsiniz. Bu kolaydır da, gemileri yakarsınız… Ne var ki benim gibi dengeyi arıyorsanız işiniz zor, kolay gelsin!

Paylaş/Kaydet

Nokia 540′uı yaklaşık 1.5 yıl kullandım. Üniversiteyi kazandığımda cebimde o vardı. Yurtta kalırken Ankara’daki kız arkadaşımla saatlerce konşmamı da kendisine borçluyumdur. Cep telefonları gibi pahalı olmadığından şarja takılı bir vaziyette çok kahrımı çekmiştir o dönem :) Ne var ki ayrılığımız acı oldu kendisiyle. Marmara İletişim Fakültesi Sinema Klübü’nde “Hair” müzikalinin gösterimini organize ederken sınıfta sıranın altında unutmuşum kendisini. Gösterim bittikten sonra koşarak sınıfa çıkmıştım ne var ki yerinde yeller esiyordu.

İkinci telefonum hangi gazetenin verdiğini hatırlamadığım canım ciğeerim Alcatel OT View DB idi. Kendisi sayesinde SMS kültürünün bir parçası haline gelmiştim. Menüsü gayet karışıktı ve bu hoşuma gidiyordu resmen. Şarjınız bitince arkasına yerleştirilen kalem pillerle yarı yolda kalmamanızı sağlaması da güzel bir artı özellikti. Ne var ki onunla da yollarımız ayrılmaya başlayacaktı. 2002 yılına kadar kullandım ancak. Kendisi ya bozulmuştu ya da eskidiğinden bir kenara koymuştum hatırlamıyorum ama kısa bir dönem de (bi kaç aylığına) Nokia 8110 da kullandım. Ancak onu düşürüp kırmıştım.

GPRS’in konuşulmaya başlanması, mobil internet diye bir şeyin ortaya çıkması sonucunda ben de yerimde duramamaya başlamıştım bu dönem. Ne yapmalı ne etmeli GPRS özelliği olan bir telefon edinmeliydim ve edinmiştim de; Ericsson T65 ile GPRS dünyasına adım atmıştım :) Wap sitelerinde çılgın atıyordum artık. Ancak GPRS’in asıl nimetini data kablosu ile telefonun bir modeme dönüşmesini sağlamakta bulmuştum ki, o dnem Telsim’in 9 lira gibi bir fiyata sınırsız internet bağlantısı verdiğini hatırlatmak isterim! Büyük olaydı! İnternet 1 lira olmuştu bile! :)

T65 hakkında 2002 yılında Ekşi Sözlükte yazdıklarım şu şekildeymiş;

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=ericsson+t65%2F%40keep+clubbin

T65′in kitlenme gibi sorunları ile çileden çıkan ben, etrafımda dönen Nokia çılgınlığına anlam veremiyor, Nokia’nın basit menüsünü sevmiyor, madem menüsü basit o zaman iyi değildir gibi garip bir mantık yürütüyordum.

T65′in ardından bir arkadaşımda gördüğüm Sony Ericsson T300′e geçiş yaptım. T300 ile birlikte verilen kamera aparatı ile yeni bir sayfa açıyordum mobil yaşamımda. 256 renk ekrana sahip minik ekran o dönem sanki bana 23 inç oled ekran gibi gelmekteydi. Her ne akdar pek kullanışlı olmasa da bu kamera aparatı cep telefonu ve kamera konsepti ile tanışmam bu şekilde olmuştu. T300 sonrasında 2004 yılında T68i’ye geçiş yapmıştım. Bu iki yıl Sony Ericsson’u benimsediğim yıllar olarak tarihe geçmiş bulunuyor. T68i’yi babam geçtiğimiz yıla kadar kullanıyordu ta ki telefon dayanamayıp  çalışmayı durdurana kadar :)

T68′i babama devretmem ile Nokia egemenliğini kabul etmem de bir oldu. Artık 256 renk komik geliyordu. Ayrıca megapixelli bir kamera şarttı mobil yaşamda! Telefonun ekranı da elbette büyük olmalıydı. İşte bu şekilde Nokia 6630 maceram başlamış oldu. Artırılabilir bellek, video izlemek gibi işlemleri S60 işletim sistemli bu ilk nesil smartphone ile yapmaya başlamıştım. Artık yavaş yavaş mobil teknoloji ile ciddi anlamda tanışmıştım diyebilirim. Ne var ki mobil internet konusunda hala çok eksiği vardı telefonun. Bir kere ağırdı, takozdu ve bir yıl kadar kendisini kullandıktan sonra kendisinden sıkılmıştım :) İşte bu sıkılma dönemimin zirve yaptığı bir anda gözüme Motorola RAZR V3 takılmıştı. Unutmuyorum Aydın’da ailemin yanında tatildeyken aldım benim 6630′u gittim bir telefoncuya takas yapmak istediğimi söyledim. Sıfır Motorola RAZR V3 ile eski Nokia 6630′umu üstüne de bi 50 lira vererek takas yaptım. Motorola tam anlamı ile tasarımı, inceliği ile beni vurmuştu. Yoksa kamerası rezaletti. GPRS özelliğini bir kere olsun kullanmadım, T9 girişe Nokia ile alıştıktan sonra Motorola da sms yazmak da işkence gibi gelmekteydi.

Motorola tasarımıyla beni benden almıştı tamam da bir de sağlamlığı ile beni etkilemişti. Kim bilir kaç defa düşürdüm kapağı açıkken, sinirli olduğum bir kaç zamanda yere fırlattığım da olmadı değil kendisini. Haşin bir ilişkimiz vardı kendisiyle anlayacağınız! Kendisini bir yılı biraz aşkın süre kullandıktan sonra artık hayatımı değiştirecek cihaz ile tanışacaktım. IPHONE artık hayatıma girecekti. Telefonda konuşmaktan daha fazla internette dolanacak, telefona aldığım kontörler data paketlerine harcanacaktı. Bir buçuk yıl oldu sanırım Iphone’umu alalı. Kendisine kavuştuktan bir süre sonra Iphone 3G çıktı, umursamadım, donanımsal açıdan bir fark yoktu çünkü, şimdi Iphone 3GS çıktı. Donanımsal olarak değişiklikler mevcut ne var ki hala kesin almalıyım diyemiyorum 3GS’yi. IPhone 2G her işimi görmeye devam ediyor çünkü! :)

Şimdi şöyle bir bakıyorum da yaklaşık 10 yıl içinde 8 cihaz değiştirmişim (arada kısa süreli kullandığım idareten telefonlar var ama onları saymıyorum). Bu sayı çok ama çok makul bir sayı gibi geldi bana şimdi. Ben daha falza olabileceğini düşünüyordum. İyiymiş :) Peki sizin mobil cihaz tarihiniz nedir? Kaç telefon değiştirdiniz şimdiye kadar?

Paylaş/Kaydet

Paylaş/Kaydet

Wikipedia’nın viral tanımı şu şekilde :
“Viral reklam, İnternet üzerinde büyük çoğunlukla video yapımı olarak e.posta yolu ile veya video paylaşım sitelerinde kullanıcıların ağızdan ağıza yöntemi ile yaydıkları bu yüzden de viral yani virüse benzetilen kendi kendine yayılan yeni nesil bir reklam metodudur.
Viral reklamlar ikiye ayrılmaktadır. Gerçekten son kullanıcı tarafından çekilen reklamlar, reklamı yapılacak firmanın kendisi tarafından çektirilenler.”

Kısa ama viral ile ilk karşılaşan birisi için yeterli olabilecek bu tanımın ötesinde bir şeyler merak edenler için yine wikipedia’dan bu sefer ingilizce bir sayfaya yönlendirmek isterim sizi http://en.wikipedia.org/wiki/Viral_marketing adresinden detaylı bir şekilde bu meseleyi öğrenebilirsiniz.

Şimdi gelelim Çağatayca’da viral ne menem bir şeye denk geliyor ona bakalım!

Bitti.

Paylaş/Kaydet

Çağatay evdeyken sıkılır ve bir şeyler çeker…

Paylaş/Kaydet

Şahsen kendisini çok severim. Normal colayı çok sevmem. Şekerli ıyk! Sağlıklı yaşam, kilo vermek filan değil aslında derdim. Şekersiz olması nedeni ile dişler konusunda çok daha az sorun çıkartıyor diet cola! Tadı da şekerden uzak, miss işte! Bir ara kutusunun üstündeki siyah ve kırmızının cazibesine kapılarak “Zero” ile aldattım kendisini ne var ki sonra doğru yolu, hak yolunu buldum da coca cola light’a geri döndüm!

Eğer evde kahvaltı yapmadıysam ki %97 yapmam, iş yerine geldiğimde içtiğim ilk şey kendisidir. Yanına da bir simit. Sabah sabah gazlı, asitli şeyler çok yanlış, midemizi çok kötü yapıyoruz değil mi? Yapalım boşverin! Valla!

Coca Cola Light’ı litrelik pet şişelerde almak bi bakıma güzel gelebilir ne var ki şu teneke kutunun verdiği hissiyatı pet şişeler vermiyor ne yazık ki. Teneke kutunun yukarıda da gördüğünüz gibi deforme etmesi çok zevkli ve ürüne belirli bir kişilik kazandırıyor gibi :) Pet şişeyi istediğiniz kadar bükün edin, geri eski halini alacaktır; oysa ki bu teneke kutuların hepsini farklı hallere büründürebilir, her birini kişiselleştirebilirsiniz! (Manyak mı dedin? Hmm)

Bence güzel işte! Kapitalizmin sembolüymüş, yok bilmemne böceğinden yapılıyormuş da ıvır zıvır… Geçin efendim; tadı güzel, kutusu da güzel! Eh o zaman içerim ben mirim bunu!

Sözlerime burada son verirken geçen günlerde keşfettiğim bir grubu sizlerle tanıştırmak istiyorum. Lübnanlı Bendaly Ailesi. :) 1978′de Kuveyt’te kaydedilmiş bu video klibin bağımlılık yaratması da olası! :)

Paylaş/Kaydet

Pazar günü Efes One Love festivalindeydim. Festivalden ziyade son albümleri ile beni tekrar kendilerine aşık eden Royksopp‘u canlı dinlemek için oradaydım. Ne var ki müzikal bağlamda tam bir hayal kırıklığı yaşadım. (Böylelikle son söyleyeceğimi de ilk başta söylemiş oldum)

Uno Keyfi

Festival iki günlük olmasına rağmen yukarıda bahsettiğim sebepten dolayı ilk günü pas geçtik. Pazar günü akşama doğru festival alanına giriş yaptık. Yasemin Mori sahnedeydi. Konseri izlemekten ziyade gölgelik bir yer bulmanın daha akıllıca bir iş olacağını düşünüp Samsung’un standının ön tarafında bir yerlere kurulduk. Uno destemizi çıkarıp vakit geçire planlarımızı uygulamaya koyduk. Uno‘dan bi haber arkadaşlar olabilir, Uno çok ama çok keyifli ve severseniz bağımlılık yaratabilecek bir kağıt oyunu. Özellikle bu tarz etkinliklerde, yazlıkta, barda, cafede (bazı mekanlar oynatmaya izin vermiyor, misal Beyoğlunda Cafe Pi, Caddesbostanda Havelka!).

Portecho Konserinden

Uno hesaplaşmamız sürerken Samsung standında Air Star yarışmasına biraz göz attım. Ya Tuğçe ya da Tuba idi ismi, bi abla bayaa iyi performans gösterdi, alkışladım kendisini! Sanırım o aldı zaten Macbook’u. Samsung standından Portecho konseri başlayınca uzaklaştık. Tüm konseri izlemesem de 3 parçayı filan canlı izledim. Ses sisteminde problem olduğunu o an farkettim. Daha önce de Portecho konserinde bulunmuştum ve çıkan ses bu değildi tam manasıyla… Ciddiye almadım ama. (Keşke federallere haber verseydim). Starsailor konserini hiç kaale almadım çünkü daha önceki yıllarda yeterince kendilerini izlemiştim. O yüzden sese de alıcı bir kulakla bakmadım diyebilirim. Tek bir şeye odaklanmıştım, Royksopp!

Bu tarz etkinliklerde bira içip vakit geçirmek gibisi yok. Efes’in tırmanış duvarına hafif alkollü bi şekilde yanıma kuzenimi de alarak ( gayet uzun boylu bir cengaverdir kendisi) yöneldim. Aslında malubiyeti kabul ederek ‘makarasına’ girişmiştim bu eyleme ne var ki lk başta ufak bir sorun yaşamanın dışında gayet de ben kazandım! Nıhaha! :) En keyifli anlarından birisi buydu günün! Azim, Başarı ve Efes! :)

Gayet Tırmandım :)

Her şey buraya kadar güzel…di! Güneş gitmiş, bünye beklenen konser için yeterli alkol seviyesine ulaşmış, arkadaşlarla hoşça vakit geçirilmiş ( Murat Nahçivani‘nin Wii Fit üstündeki hareketlerini çekmediğim için kendime çok

Royksopp Sahnede

kızıyorum) ve beklenen konser gelmişti! Royksopp ilk sahneye çıktığında sahnede tarafında bile değildik. Kuzeni alıp hızla ön tarafa doğru hücum ettik. Bi şekilde sahneyi görebilecek kadar yaklaştık ama insanlıktan çıkmıştım ben o 5 dakikada. Böyle bir sıkış tıkışlık yok! Yerimizi belirledikten sonra sağa sola hafiften sallana sallana kendi alanımı işaretledim sonra tüm dikkatimi sahneye verdim. Vermez olaydım, basslar boğuk, vokaller anlaşılmıyor… “Bu ne yaa” diyordum içimden ama bi yandan da şarkılara eşlik edip eğlenmeye çalışıyordum. Ses gerçekten rezaletti! Alandaki sesin gerçekten kötü olduğunu anlamak için ‘Ses Mühendisi’ olmayada gerek yoktu hani. Gayet amatör, yalnızca biraz dikkatli, bir kaç electronica konserine gelmiş birisi bile anlayabilirdi sesin ne kadar kötü olduğunu. Bu kötü ses sisteminden midir bilinmez Royksopp bir saat civarı sahnede kaldı ve bitirdi konseri. Sonrasında iki kere bis yaptılar. İkinci bis bence konserin en iyi anıydı. Sonuç olarak neredeyse tüm şarkılara eşlik ettim, zıpladım ettim ama büyük bir eksiklik vardı, parçaları hissetmedik! Bu hissetmek mevzusunu nasıl açıklarım…? Hmm, Bi Massive Attack, Daft Punk konserine katılmış olanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır…

Şimdi sormak istediğim şeyler var;
- Pozitif, profesyonel bir organizasyon şirketi. Nasıl oluyorda ses sistemini bu şekilde es geçebildiler?
- Konser biletleri ‘görece’ ucuz olduğu için mi ses sistemine önem verilmedi? Ne kadar ekmek o kadar köfte mi? denildi bizlere?
- Royksopp gibi bir grubun kendi tom-mayster’ı olmaması mümkün değil. Kendisi bu konuda ne dedi acaba? Royksopp üyeleri bu konuda bir açıklama da bulundu mu?

Bu ses konusuna ben mi bu kadar çok taktım ki diye düşünürken dün sabah Meriç Kara‘nın da benim gibi düşündüğünü gördüm. Ekşi Sözlük’te de konu ile ilgili girişler vardı. Demek ki çok da yanılmamışım.

Son bir kaç söz;
Festival alanı gayet eğlenceliydi, bilet fiyatları, içki fiyatları makuldu, hoş ablalar abiler vardı, yıllardır görmediğimiz arkadaşlarımızla karşılaşma imkanı sağladı. Ne güzel! Ama bu haliyle Santral İstanbul’da yapılmış bir pikniğin ötesine geçemez bir festival! Konser alanının düzenlenmesi (ses sisteminden yerleşim planına kadar) büyük önem taşıyor çünkü asıl mevzuu orada yahu! Pozitif umarım bu eleştirileri dikkate alır!

Hep Böyle Bir Fotom Olsun İstemiştim. Anlıyor musunuz? :)))

Korktuğum başıma geldi. Sigarayı bırakalı bir buçuk ay oldu olmasına ama ardı ardına alınan kilolarla birlikte “Ne yapıyorum ben!?” demeye başladım. Sorunun cevabı basit, yemeye başladım! :) Gayet yiyorum, iştahla yiyorum, höpürdeterek içiyorum da… Böyle olmuyor arkadaşlar yahu! 79 kilo oldum! 1.77 boy… Çok fena!

Yaz ayları içinde spor yapmak, Cehennemin (para verilerek yaşatılan) ön gösterimi gibi. Havuz kenarında uzanmak, terledikçe havuzda veya denizde bi “cozzz” yapıp akabinde şezlonga dönmektir yaz aylarının en asil spor aktivitesi. Ne var ki bu yaz ondan da gayet mahrum kalmış durumdayım. Aldığım bir eğitim dolayısı ile yaz ayı içinde İstanbul’dayım ve eğitim de haftasonu. Hem de öğlen üçten akşam yediye kadar. Bildiğiniz en civcivli zamanlar yani. Haftaiçi deseniz çalışıyorum… Bahane çok yani. Diyet işi de çok ama çok yalan bir uğraş gibi geliyor. Yaz diyeti, şu diyeti, bu diyeti… Spor yapmadan kilo vermek çok sağlıksız olsa gerek.

İnsanın kendisini kafa olarak hazırlamasında bitiyor kilo verme macerası. Aynı sigara gibi, “Bırakacağım” dedikten sonra geri dönüşü yok. Bunu ufak elektrik sinyalleri ile beyninize kazıdığınızda sorunu çözüyorsunuz. 2008 Eylül ayında 81 kiloya kadar çıkmıştım ve kendime hedef koymuştum, 21 Ekim’e kadar 70 kiloya ineceksin diye! (21 Ekim yaşgünüm bu arada) O dönem çılgınlar gibi sigara içmeme rağmen haftada 3 defa 5-6 kilometre koşuyordum, neredeyse sadece salata yiyor ve diet cola ile yaşıyordum. Gayet güzel bi şekilde yaklaşık 2 ay içinde 10 kilo verdim. 21 ekim yaşgünümde 71-72 kiloydum. Hatta o dönem hazırlamaya başladığımız Bi Müsaade Et’in ilk bölümlerindeki halim ortada! Ühü! En fazla koyan da o videolar zaten… Neydin ne oldum diyorm ha bire kendime. :/

Bu yazı da dahil olmak üzere bir çok beyin sinyali ile “kilo vereceksin, yemeyeceksin” sinyallerini beynime kazama gayesindeyim! Şimdi lütfen yahu zaten çok zayıfmışsın şimdi iyisin demeyin! Yemem bunları! :) Eylül 1′de 70 kilo hedefi ile yola çıkıyorum bakalım… Sonumuz hayrola! :)

Bu arada sigarasız yaşam ve ben çok iyi geçiniyoruz. Bundan önceki bırakma deneyimimde ikinci ayda “nargile sigara değildir” mottosuyla nargileye, ondan sonra da “püro sigara değildir” diyerek püroya başlamış, en sonunda da sigarayı yine ağzıma emzik etmiştim. Şimdi ise ikinci aya yaklaşırken alkollü ortamlarda bile canım çekmiyor. Evin içinde sigara içirmiyorum! Sigara içmek isteyen balkona çıkmak zorunda! :) Çok iyi çok!

Hamza ile bundan bir yıl kadar önce Almanya’da tanıştık. Berlin’de HP tarafından düzenlenen ‘Connecting Your World 2008‘  etkinliğinin son günü otel odalarımıza bırakılan hoşçakalın konulu yazının yanına iliştirilmişti.; Benden habersiz yatağımın ucuna bırakılan bir ayıyı ilk başta hoş karşılamamış olsam da, sonraları Hamza adını alacak olan bu arkadaşımızla garip bir bağ kuracağımı o günden bilsem elbette ki o günkü “bu ne lan?” surat ifademi hiç takınmaz, sevecen bir tavırla kendisini karşılardım!

Efendim bu ayı, Berlin şehrinin maskotu! Kendisine sembol olarak AYI’yı seçen başka bir şehir var mı bilmiyorum açıkcası. Ya da Berlin halkı neden bir ayıyı seçmiş, onu da araştırmadım. Ancak son derece sevimli bir tercih gibi durmakta. AYI demek ‘bir sevgi filmi’ demektir benim için. Sinemada ağladığım ilk filmdir. (http://www.imdb.com/title/tt0095800) Belki de bu yüzden ayı genel algılayışta hakim olan kabalıktan ziyade şefkati çağrımlaştırmakta bende. Ha siz isterseniz “Alman işte seçe seçe Ayıyı seçmiş Ayılar” dersiniz bilemem. O da sizin ayılığınız olur!

Hamzayı Türkiye’ye döndükten sonra kullanmaya başladım. Aslında öyle anahtarlık filan kullanan birisi değilimdir. Anahtar işte, şu yuvarlak halkalardan birisi olsun yeter düşüncesindeydim. Sonra ne olduysa bir gün kullanmaya başladım kendisini.  İlk başta elbette bu şekilde değildi kendisi.  İki yana açılmış kolları vardı, capcanlı idi rengi de.kendisi alkollü ortamların bir numaralı kahramanı oluyordu bir iki dakikalığına! Birincisi, anahtarlığı yanımdaki kişinin arkasından sallandırıyor ve “Arkanda ayı var!” diyordum. Çok iğrenç geliyor olabilir şimdi buradan okuyunca ama Hamza çok seviyordu bu numarayı! :)) Çok yorgun Hamza artık, emekliye ayrılmak istemiyor. Hala direniyor!

Diğer hikayede ise Hamza’nın şu an göremediğiniz iki yana açılmış kolları başroldeydi. Aslında şimdi bulamadığım bir hürriyet haberine dayanıyordu hikaye. Avcılar ayı avlarken büyük bir ayı ile karşılaşırlar, anne ayı “Beni vurmayın çocuklarım var” diyerek yavrularını gösterir kollarını iki yana açarak. Acımasız avcılar ateş ederler ama yavrulardan birisini vururlar. Daha sonra Anne ayı ormanda avcıları bulup öldürür (Oh olsun!). Bunun gibi bir haberdi. O haberi anlatırken de Hamza çok yardımcı oluyordu kolları ile bana…

Ne var ki bu mutlu beraberliğimiz çok uzun sürmedi. Cihangirde oturduğum dönem dış kapının açılmaması yüzünden eve gelen arkadaşlarımın binaya girebilmesi için birinci kattan anahtarı aşşağı atmam gerekti. Şapşal arkadaşım da anahtarı tutamayınca Hamza’nın bir kolu kırıldı. :( Ama hala ayakta durabiliyor ve diğer kolu ile avcılara meydan okuyordu! Uzun bir dönem bu şekilde hayatımıza devam ettik. Ama geçtiğimiz ay ofista Hamza ile oynarken bir anda elimden kaydı ve bir bacağı ve kalan diğer kolunu da kaybetti! :(  Çok üzüldüm. Kendime kızdım… Ne var ki olan olmuştu işte…

Hamza şimdi yalnız ama yine de arada birilerinin arkasına geçiyor “Ayı var” oluyor! Kollarını artık açamıyor ama ben yine de hikayeyi anlatıyorum! Hamza’yı seviyoruz! Hamza’nın bu zor dönemlerinde kendisine bir arkadaş arıyoruz. Kendisi gibi bir ayı olabilir. Uzaylıya da hayır demezmiş! Hamza’yı yalnız bırakmak istemiyorsanız, kendisine bir arkadaş gönderebilirsiniz! Ben de mutlu birlikteliklerini buradan herkese aktarırım! İletişim için “Bana ulaşın” sayfasını kullanabilirsiniz! :)