17 haziran 2007 pazar günü, bir buçuk milyondan fazla insanın gerilmiş sinirlerinin, biriken umutlarının, bir yıl boyunca çalışılan derslerin savaş alanına çıktığı bir tarihti.
Herkesin birbiri ile düşman olduğu, bencilliğin erdemi ile sivriltilen kalemler, taramalı tüfek gibi her şıkkı özenle karaladı, cevap kağıtları birer kan gölüydü aslında. Özenle karalanan kağıttan yani, açılan her delikten, işaretlenen her şıktan, oluk oluk kan akmaktaydı. Göz yaşları ise cephe dışında biriken annelerin, babalarındı. Yer yoktu duygusallığa bu sıcak haziran sabahında.

17 Haziran günü bir okulda ben de görevliydim. (Bina denetim görevlisi olarak)
Neler görmedik ki, kalemi, silgisi olmayanlar, nüfus cüzdansız gelenler, yanlış okula gelip doğru okula geldiğinde ısrarcı olanlar, nüfus cüzdanını çamaşır makinasında yıkayıp gelenler…

Tüm bunlar hadi neyse de, baş örtüsü ile gelen öğrencilerin sınav alanına baş örtülerini çıkararak girmeleri sinirimi bozmadı değil. Evet kimlik tespitinin daha doğru yapılabilmesi için bunun gerekli olduğu öne sürülebilir ama, kimliği doğrulamanın binbir türlü yolu da var, insanların inançlarını bir tuvalette bırakmaları hoş değildi. Hem de hiç!

Bu sene güzel bir uygulama vardı. Sınav başlarken ve biterken zil çalınmadı. Her derslikteki sınav salon sorumlusunun saati esas olarak alındı. O zilin sınava girenler üstünde yarattığı hissi düşünün, bir de bazı sınıflarda hazırlıklar tam bitmeden başlıyabiliyordu sınavlar daha önce, bu da sınava girenlerin zamanından yenmesine sebep oluyordu. Velhasıl bu şekilde olması gayet iyiydi.

Geçen yıl uygulamaya konulan, tutanak sistemi yine vardı. Bu şu demek oluyor, kimliksiz de gelseniz sınava alnıyorsunuz, ama sınav sorumlusu tarafından bir tutanak ile durum ösym ye bildiriliyor. Sınava alınmama olmuyor. Bu durum aslında biraz kafalarda soru işareti bırakabilecek bir uygulama. Kötü niyetli kullanılması da son derece mümkün. Elbette ösym deki kontrol-denetim sistemini bilemiyorum.

Bu detaylardan sonra;
Zamanında iki kez, hatta öys’yi de sayarsam üç kez girdiğim bu sınav ile hayatıma yön verdim. En azından istediği bölümü zevkle okuyup, yağtığı işi seven azınlığın içinde yer aldım yine bu sistem sayesinde. Lise 3 yıllarımda alakasız zamanlarda şişen yüzüm ve ellerimi, uyku problemlerimi, 1998 yılında öys’deki başarısızlığım sonrası tekmelediğim, kafamı vurduğum duvarları düşünmezsek sorunsuz bir maceraydı benim için! (oh ne güzel)

Olmasaydı keşke… Şu sınav olmasaydı keşke.
Kolay değil ama bu işler o kadar. Neredeyse tüm partiler bu sınavı kaldıracağını söyleyip oy istiyor gençlerden. Olmayacak duaya amin diyorlar kısaca!

Bir buçuk milyondan sadece yüzbini civarındaki öğrenciyi kaldırabiliyor Türkiye’deki üniversiteler. Kısaca derslik yok ki, öğrenci konulsun içine!
Derslik olsun hadi, hocalar nerede? Türkiye’de akademik kariyerine araştırma görevlisi olarak başlayıp, doçentliğe, yardımcı doçentliğe geçiş yapanların, geçiş yapmayanlara oranı nedir bir bakmalı.

AKP Hükümeti bizim dönemimizde otuzdan fazla üniversite açıldı diyor. Doğrudur açıldı. Açıldı da bu açılma işi biraz çetrefilli. Açılan üniversiteler zaten var olan bir üniversitenin bir veya bir kaç fakültesinin ayrılması ile oluşturuluyor. Hoop diye bir kaç binalı üniversiteniz oluyor. Diğer fakültelerde “zamanla” açılır deniyor… Ben de keşke diyorum, bir de inşallah diyorum!
Bu yeni kurulan üniversitelerin rektörleri kim olacak ne olacak diye tartışmalar dönüyor, ben biraz daha farklı bir şey diyeceğim; yeni yapılaşmakta olan bu üniversitelerin asıl YAPI İŞLERİ DAİRE BAŞKANLIKLARI ve İDARİ VE MALİ İŞLER BAŞKANLIĞI sıkı denetim altına alınmalıdır. Türkiye’de zengin olmayan müteeahhit kalmadı gibi, bilmem anlatabiliyor muyum?

Biz ne desek boşuna gerçi…

Ne demişti Kamer Genç? Hemen Hatırlayalım “anlayana sivrisinek az anlamayana davul zurna cok”

Her şehrimizi gerçek anlamda bilim üreten üniversitelerle donatmadan, bu üniversitelerin ihtiyaç duyduğu akademik kadroyu oluşturmadan, eğitimin bütçedeki payı belirgin bir şekilde yükseltilmedikçe, hangi hükümet gelirse gelsin bu sistem değişemez, öss kalkar başka bir isim olur, şekli şemali değişir, şu olur bu olur ama her halükarda bir buçuk milyondan yüzbini bu eğitim hakkını kazanır! Bu kadar basittir bu konu! O yüzden kimse “acaba yaparlar mı?” diyerek oy vermesin bu kimselere…
Yazıktır günahtır!

Öss mağduru, ruhu bir kaç yıl yaşlanmış genç arkadaşım;
Bir kaç ay sonra istemediğin bir bölümde, asla sevemeyeceğin bir şehirde üniversite hayatına başlaman çok olası, pes etme, sevmeye çalış okulunu, bölümünü, şehrini, tüm yabancı yüzleri… Baktın olmuyor mu, köküne kibrit suyu diyerek yak gemileri! İnsan hayatında bir iki yıl hiç bir şey… Hele ki şu genç yaşlarda.

Kendi hayatına değer ver! Kendi hayatına… (Ne güzel bir cümle, Varlığımın kıymetini bilmek ve ona göre yaşamak…)
Sorun şu ki bu isteğini
mevcut sistem içinde gerçekleştirmen gerekiyor… Kurallara göre, aksatmadan, beş dakika geç kalmadan, başörtünü kızlar tuvaletinde bırakarak, birbirine benzeyen binlerce soruyu çözerek, kendini yitirerek…

Kendimizi yitirerek kendimize değer vermemizi isteyen bu yönetim sistemine, evet diyerek!
Bir başka yol daha var…
Var da, siz en iyisi mi, biraz daha ders çalışın!